Pierwotnie stosowanie tatuażu w Japonii zostało zapożyczone z niezwykle rozwiniętej kultury chińskiej i przybrał on formę estetyczną i symboliczną. Początkowo tatuaż japoński charakteryzował się stosowaniem prostych wzorów, mających na celu napiętnowanie przestępców lub identyfikację pozycji społecznej. Przemiany społeczno - kulturowe w XVII wieku spowodowały, że tatuaż japoński przybrał formę bardziej artystyczną, wzorowaną na sztuce drzeworytu. Gwałtowny rozwój popularności tatuażu i podniesienie go do rangi sztuki, spowodowało powstanie kasty tatuatorów zwanych "hori".

Najbardziej charakterystyczną cechą tatuażu japońskiego jest jego rozmiar i bardzo bogata kolorystyka. Istotną cechą jest również stosowanie tzw. tatuażu pełnego - czyli pokrycie nim torsu, ramion i ud. Ta forma jest uważana za jedyny prawdziwy tatuaż. Stworzenie pełnego tatuażu metodą tradycyjną może zająć nawet kilka miesięcy. Japońscy tatuatorzy starają się unikać stosowania elektrycznej maszynki, a ich tradycyjnym narzędziem pracy jest bambusowa pałeczka zakończona pęczkiem igieł.