Mamy przyjemność zaprezentować Wam fragment wywiadu przeprowadzonego z Borisem, Węgierskim tatuatorem, chlubą wschodnioeuropejskiej sceny.

Tatuaż Ciało i Sztuka: Na terenie byłego bloku komunistycznego to właśnie w Polsce i na Węgrzech powstały pierwsze pisma o tatuażu, zupełnie jakby to w naszych krajach warunki (może geograficzne, może geopolityczne) do rozkwitu sztuki tatuażu były najlepsze. Co wiesz o polskiej scenie i czy znasz jakichś polskich tatuatorów? Jakie widzisz różnice i podobieństwa między naszymi scenami?

Boris: Mimo, że znam kilku polskich tatuatorów myślę, że trudno byłoby mi porównać węgierski i polski tatuaż. Nigdy nie byłem w Polsce i praktycznie nie wiem, jak wygląda wasz tatuatorski rynek, ale miałem kilku polskich klientów z naprawdę niesamowitymi projektami, nad którymi praca była czystą przyjemnością. Z drugiej strony jestem w tej szczególnej sytuacji, że przyjeżdżają do mnie ludzie z całego świata, a Węgrzy stanowią niewielki procent mojej klienteli, więc nie wiem jak wygląda zwykły dzień przeciętnego węgierskiego studia. Lubię polski tatuaż, ponieważ polscy artyści wypracowali bardzo rozpoznawalny, świeży styl. Myślę też, że ze względu na swój postkomunistyczny charakter, polski tatuaż może być porównywany do czeskiego czy węgierskiego choćby dlatego, że też jest częścią tak zwanej wschodnioeuropejskiej sceny.

T: Twój styl od wielu lat stanowi inspirację dla wielu artystów. Co myślisz o nowym nurcie, jeśli chodzi o portrety w kolorze i tatuaż realistyczny? Nie masz wrażenia, że ta dziedzina została zdominowana przez łatwe, lekkie i przyjemne dla oka obrazki rodem z broszur dla Świadków Jehowy? 

B: Odpowiedź na twoje pytanie niekoniecznie będzie związana z portretami. Mimo, że nie mam dokładnej wiedzy na ten temat to uważam, że wielki wpływ na wschodni tatuaż miały zmiany, mające miejsce w minionym wieku. Mówię tu zwłaszcza o sprzęcie i maszynkach, którym jeszcze kilka lat temu daleko było do doskonałości. Nowe maszynki są zupełnie inne i nie chodzi tu tylko o wygląd, ale o funkcjonalność i efekty pracy. To, co jakiś czas temu wydawało się niemożliwe, dzięki rozwojowi sprzętu stało się rutyną. 

Po drugie, ten nowy nurt może też być związany ze zmianami zachodzącymi wokół nas, na przykład z rozwojem technologii, a tym samym twórczości cyfrowej, co przekłada się na sztukę tatuażu. Chyba każdy posiada już jakąś wiedzę na temat komputerowej obróbki obrazów, z którą to wiedzą można zmienić zdjęcie w sposób, w jaki nie było to możliwe wcześniej, a potem ten zmodyfikowany obraz przenieść na skórę. Myślę też, że rozwój cyfrowych narzędzi sprawił, że każdy ich użytkownik może przekraczać twórcze granice, tym samym wpływając zarówno na gust widzów, jak i twórczość innych artystów. Podobny skutek odnoszą media skupione wokół sceny.

Po trzecie wreszcie, coraz większa liczba tatuatorów kończy szkoły plastyczne, w których ważną częścią programu jest nauka operowania cyfrowymi narzędziami, co potem przejawia się w ich pracach. I to, co nazywasz ładnym, łatwym i przyjemnym, jest owocem tej edukacji. Bądźmy szczerzy, tatuażyści, tak jak inni artyści, są żądnymi sukcesu ekshibicjonistami. Napędza ich nie tyle chęć tworzenia, ale chęć bycia zauważonym i docenionym, a żeby takim być, muszą stworzyć coś nowego, oryginalnego, odróżniającego się od reszty.

Podsumowując muszę powiedzieć, że całkiem podoba mi się ta nowa szkoła, uważam, że to swego rodzaju postęp w sztuce tatuowania. Z drugiej strony, po 17. latach tatuowania mogę z całą pewnością stwierdzić, że wiele technologicznych nowinek okazuje się być zwykłymi gadżetami, które co prawda sprawiają, że świeżo zrobiony tatuaż zachwyca, ale gdy po zagojeniu bądź paru latach czar pryska okazuje się, że narzędzia te nie miały służyć klientowi, a tylko ego artysty.

Cały wywiad przeczytasz w styczniowym numerze "Tatuaż - Ciało I Sztuka"! 

Zobacz też: Galeria tatuaży Borysa