Słowo tatuaż pochodzi od tahitańskiego słowa "tatu" czyli "oznaczyć coś". Początki tatuażu sięgają starożytnego Egiptu. Najstarsze udokumentowane jego ślady pochodzą z mumii egipskiej kapłanki żyjącej 2000 lat p.n.e.

Przez wieki metody tatuowania ciała rozwijały się i rozprzestrzeniały. Objęły plemiona indiańskie, indoirańskie, chamickie, semickie, indoeuropejskie, a także ludy z terenów Azji, Japonii i Chin. W czasach plemiennych tatuaż służył do oznaczania przynależności do danej grupy lub pokazywania rangi i wieku człowieka.

XVII wiek naszej ery to już profesjonalne salony tatuażu. Najliczniejszą grupą wytatuowanych byli marynarze, powracający z ozdobami z dalekich podróży. Lata 1800-1900 to moda na kulturę japońską. Razem z nią nastąpiła popularyzacja tatuaży, które w Japonii były wielce cenione i posiadały dużą wartość w kulturze. Przełomem dla tatuaży był rok 1890 i powstanie elektrycznej maszynki do tatuowania. Od tego czasu tatuaż był mniej bolesny i o wiele łatwiejszy do wykonania.

Wojny to także czas wzmożonego tatuowania skóry. Żołnierze wykonywali sobie napisy, mające na celu, w razie śmierci, pomóc w identyfikacji ciała. W czasie II Wojny Światowej w hitlerowskich obozach koncentracyjnych tatuowano więźniom obozowy numer identyfikacyjny.

Latach 60-te XX wieku to istny renesans tatuażu. Studia tatuażu o wysokim poziomie były znane w całej zachodniej cywilizacji. W znacznym stopniu do rozpropagowania tej mody przyczyniła się subkultura "dzieci-kwiatów". Modne stało się przenoszenie na skórę wizerunków swoich idoli. Kolejne dwie dekady to mocne powiązanie tatuażu z rockiem i jego otoczką kulturową. Przez wiele lat tatuaż kojarzył się negatywnie, z więzieniem, marginesem społecznym. Obecnie coraz bardziej się od tego odchodzi. Delikatne ozdoby robią sobie kobiety, biznesmeni czy ojcowie w podeszłym wieku.

Tatuaż ma bardzo długą i ciekawą historię. Od wieków służył ludziom w różnych celach. Interesujące jest, że nawet dziś, w XXI wieku, budzi wciąż tyle kontrowersji.